همین که هست !

کاش پیدا بشوم. توی سطرهای یک کتاب یا کلماتی از شاعری که دوستش داشتم یا توی خیابان ها یا سالن سینما عصر جدید وسط ظهر تابستان یک ماه رمضان کاش پیدایم کنند دختری با کتانی های کهنه ی آبی را که دارد وقت تاب خوردن، مزخرفاتش را مینویسد تند تند که یادش نرود اهای مردم من گم شده ام امکانش هست کسی پیدایم کند لطفا ؟ دیگر این خودم را نمیشناسم من به&nb...

چند پر روزنامه و هفته نامه ی کاغذ کاهی توی بغلم، تمام کله ام هم توی کلاه پرپری کاپشنم پنهان و مشغول تماشای یک ویترین سرتاسر.روزنامه های تو بغلم نمور شده اند.- منم ! آنکه درها را یکی یکی به صدا در میآورد به چشمتان نمیآیم؟ مردگان به چشم نمیآیند!*خودم را میزنم به نشنیدن و همچنان مسحور تماشای رویال پیانوی اکوستیک قدیمی توی ویترین مغازه هستم. میگوید:- چرا هرچی بوق زدم هرچی صدات زدم جواب ندادی؟اینبار سرم را به نرمی بر میگردانم، باد تندی بنا میکند به وزیدن و پیش از انکه چیزی بگویم تمام صورتم را خیس میکند. خنده اش میگیرد. خنده ام نمیگیرد. براندازش میکنم. میگویم:- من تمام دیشبو بیدار موندمو فکر کردم - باز خوبه آدم یه وقتا از فرط فکر کردن بیداری بکشه، حالا بگو دردت چیه ؟شانه بالا میاندازم با بی میلی م...

آبانگاه مهر یاد تو را با خود میبرد به سالهای دور خاطره ای - گیج - از اتفاق سرما زده ی دستهای استخوانی دخترکی پشت شیشه های کافه هفتاد و هشت با یک مماغ سرخ وسط خیابانی که از قرار آبان نام داشت. و ساعت هنوز چهار بود که صدا میزد مرا بلانشو... ...